Ouderwets
Ouderwets
In mijn opa’s keuken hangt nog altijd die oude koffiemachine, met roestige metaalhendels en een glazen karaf die rimpels heeft als zijn handen. Elke zondagmorgen stookt hij ermee koffie, de geur die door de hele woning dringt en me terugbrengt naar mijn kindertijd. Toen hij me leerde bakken met zijn ouderwetse recept voor appeltaart: geen mixpoeder, maar handmatig bloem, boter en suiker kloppen, tot de deegkralen zo klein waren als zandkorrels.
Hij zegt altijd dat “nieuwe dingen makkelijker zijn, maar oude dingen met meer liefde gemaakt worden”. En hij heeft gelijk. De appeltaart van de supermarkt smaakt niet naar zijn lach, naar de manier waarop hij de appelstroop met een mes opscheurt, of naar de warmte van zijn keukentafel waar we samen zaten, terwijl de koffie kookte.
Soms denk ik dat ouderwets niet zozeer over oud is, maar over langzaamheid. Over het nemen van de tijd om iets goed te doen, over herinneringen die in elk detail zitten. De koffiemachine, de appeltaart, zijn handen—het is allemaal ouderwets, en het is allemaal liefde.
Commentaar